Қазақстанның санитариялық-эпидемиологиялық және зертханалық қызметінің тарихы ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарынан бастау алады. Дәл осы кезеңде алғашқы мамандандырылған санитариялық-бактериологиялық мекемелер қалыптаса бастады.
Алғашқы маңызды қадамдардың бірі — 1920 жылғы наурызда Орынбор қаласында Өлкелік химиялық-бактериологиялық зертхананың құрылуы болды. Мұнда туберкулез және басқа да жұқпалы ауруларды анықтау мақсатында қақырыққа бактериологиялық зерттеулер жүргізілді. 1921 жылы Ақмолинск және Орал қалаларында санитариялық-бактериологиялық зертханалар ашылды.
1922 жылғы 15 қыркүйекте РКФСР Халық Комиссарлары Кеңесінің «Республикадағы санитариялық органдар туралы» Декреті қабылданды. Бұл құжат санитариялық органдарды ұйымдастырудың және олардың қызметінің негізгі қағидаттарын айқындап, санитариялық-эпидемиологиялық қадағалаудың орталықтандырылған жүйесін қалыптастыруға негіз қалады.
Келесі маңызды кезең — 1925 жылғы 17 қыркүйекте Қызылорда қаласында Қазақ өлкелік санитариялық-бактериологиялық институтының құрылуы болды. Институт ғылыми-зерттеу, зертханалық және практикалық қызметті біріктірді, губерниялық санитариялық-бактериологиялық зертханалардың жұмысын басқарды, зерттеулер жүргізді, сондай-ақ бактериологиялық препараттар, вакциналар және емдік сарысулар өндірумен айналысты. 1929 жылы институт Алматы қаласына көшірілді.
